W wyroku z dnia 23 października 2024 r. na rzecz powoda – którego interesy reprezentowane były przez kancelarię, zasądzono kwotę objętą zakresem wniesionego pozwu, wraz z odsetkami ustawowymi.
Sprawa dotyczyła zwrotu zapłaconej na rzecz pozwanej kwoty przed zawarciem umowy najmu, mającej na celu jego rezerwację. Do zawarcia umowy najmu ostatecznie nie doszło, pozwana odmówiła zwrotu wpłaconej kwoty uznając ją za zadatek. Regulacja dotycząca wpłaty bezzwrotnego zadatku znajdowała się w Ogólnych Warunkach Najmu pozwanej.
Sąd, przychylając się do argumentacji przedstawionej w pozwie stwierdził, iż nie zachodzi podstawa do twierdzenia jakoby wpłacona kwota stanowiła bezzwrotny zadatek, sama zaś treść Ogólnych Warunków pozwanej nie wiązała powoda, ze względu na fakt, iż do zawarcia umowy w ogóle nie doszło, strony nie zawarły także odrębnej umowy przedwstępnej uwzględniającej wpłatę zadatku. Ponadto gdyby nawet przyjąć, że doszło między stronami sporu do zawarcia umowy, to OWU wynajmującego nie mogło obowiązywać z uwagi na brak spełnienia reżimu jego prawidłowej implementacji do treści umowy, co czyniło jego postanowienia bezskuteczne względem klienta kancelarii.
Potwierdzono tym samym zasadność stanowiska powoda, iż wpłacona kwota stanowiła zaliczkę w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego, która powinna zostać zaliczona na poczet wykonania umowy. W sytuacji jednak, gdy do samego zawarcia umowy przez strony nie doszło – podlega ona zwrotowi stronie ją uiszczającej, jako świadczenie nienależne.
Opierając się na powyższym uzasadnieniu sąd stwierdził, iż podstawa prawna świadczenia odpadła (410 §2 KC), zatem jest ono nienależne, a pozwana zobowiązana jest do zapłaty powodowi równowartość kwoty zaliczki.